Especial mención merecen dous dos mamíferos máis emblemáticos da Península Ibérica pola súa importancia e pola súa relación co monte e co ser humano e a súa actividade. Estes mamíferos utilizan os recursos de soutos e avelaneiras para alimentarse e refuxiarse (froitos, mel e presas) e cumpren funcións esenciais para manter o ecosistema axudando a regular a saúde dos montes:
O oso pardo
O oso pardo (Ursus arctos) habita nas cordilleiras Cantábrica e os Pireneos. É o mamífero silvestre máis grande de España podendo medir case 2 metros de longo/alto e pesar máis de 150 kg.
Na súa área de distribución non adoita ser un problema para a produción local (gandería e agricultura). A pesar de existir algún conflito, hai que ter en conta que o oso atópase nun proceso de adaptación do que antes era o seu hábitat natural, ao que agora son as poboacións humanas crecentes, adaptándose aos cambios e aproveitando os recursos que teñen á súa disposición.
O lobo ibérico
O lobo ibérico (Canis lupus signatus): É o gran símbolo da nosa fauna ibérica. É a cúspide da cadea alimenticia, o que ademais de cualificalo como "superdepredador" conférelle unha función clave de regulación en calquera ecosistema onde aparece.
Do tamaño duns 120-130 cm de lonxitude por 70-80 cm de altura e uns 30-35 kg de peso. Distribúese desde o Sistema Central cara ao norte e parece que pouco a pouco vai recuperando o territorio onde hai séculos estaba presente.
Non obstante, o lobo na cultura popular desgraciadamente ten unha mala fama nada merecida. Para solucionar este problema, hase de traballar máis desde as institucións públicas (gobernos autonómicos e estatais) en compensar as perdas do gandeiro e o seu labor mediante medios disuasorios con indemnizacións adecuadamente distribuídas evitando a pillaxe.
O lobo é unha especie fundamental para o funcionamento dos ecosistemas que mantén sas e equilibradas as poboacións de ungulados na península Ibérica e moitas outras partes do mundo, grazas a:
Regulación da saúde das poboacións:
Alimentándose dos animais enfermos e máis vellos.
Aumenta a produción agrícola e da rexeneración vexetal
Mediante o control das especies de herbívoros silvestres evitando o sobrepastoreo e evitando a perda económica. Así mesmo facilita o almacenamento de carbono fomentando a recuperación forestal e aumentando a biodiversidade.
Eliminación de carroñas:
Inflúe de forma indirecta noutros grupos animais como os carroñeiros que limpan o ecosistema e axudan a pechar o ciclo ecolóxico.
Os lobos son tan importantes á hora de conservar o equilibrio dos ecosistemas que, se desaparecen, pode precipitarse a súa degradación. Un exemplo impresionante foi como os lobos foron capaces de facilitar a restauración ecolóxica do Parque Nacional de Yellowstone nos Estados Unidos.
Ilustracións de páxina de FreePick